Rechts(er) – Een column van Hans Rube

Door Hans Rube op 19 mei 2019

Zomaar een opmerking van een vriendin.
‘Ik lijk wel steeds rechtser te worden.’
Vervolgens komt er een heel betoog, waarom ze dat eigenlijk niet zou willen maar dat om haar heen allerlei zaken gebeuren waar ze het uit de grond van haar hart niet mee eens is.
Gemeentelijke – en rijksbesluiten, het idiote ophogen van de pensioenleeftijd bijvoorbeeld, het eindeloos gedogen, tekorten in de zorg en het onderwijs, de oplopende studieschulden van de kinderen.
Ga zo maar door.

De koffiemelk werd er bijna zuur van. Gelukkig dronk ik mijn bakkie altijd al zwart.

Ze is niet de enige die twijfelt aan haar eigen progressieve politieke overtuiging.
Steeds vaker hoor ik om me heen dat mensen hun afkeer van het lokale of nationale bestuur bij zichzelf uitleggen als zouden ze rechtser zijn dan in hun jonge, door idealen gekleurde, jaren. Toen we allemaal samen te hoop liepen tegen oorlogen, militaire uitzendingen en – interventies, tegen kernenergie of kruisraketten.

Groeiend verzet staat op posters van de Partij van de Dieren.
Is die club rechts?

Ben je rechts als je als werker in de thuiszorg woest wordt. Als je eerst door jouw instelling als overtollig op straat bent gezet, maar jouw eigen baan opnieuw krijgt aangeboden via het daarna ingehuurde uitzendbureau. En als dan compleet overstuur niet mag weigeren omdat je jouw ww niet wil verliezen.

Ben je rechts als je mag kiezen: gedwongen ontslag of loon inleveren, terwijl jouw bedrijf opnieuw meer winst maakt, en als je dat dan weigert.

Ben je rechts als je je voorneemt niet te gaan stemmen voor Europa, omdat je er van baalt dat veel kiezers met een dubbele nationaliteit nog steeds twee stempassen krijgen en jouw geloof in Europa mede daardoor inmiddels tot het nulpunt is gedaald.

De voorbeelden zijn uit het leven van alle dag gegrepen.

De CBS cijfers in het recente rapport Nederland langs de Europese meetlat laten zien dat wij op sommige punten terecht mopperen.
Wij Nederlanders horen bij de topvervuilers in Europa, we zijn slecht in het herwinnen van energie, doen het Europees gezien heel slecht op het gebied van biologische landbouw en de kloof tussen arm en rijk is in ons land onverminderd groot.
Die tussen de allerarmsten en allerrijksten groeit zelfs elk jaar.
Nederlanders worden dan weliswaar best oud, schrijft het CBS, maar het aantal jaren dat wij in goede gezondheid mogen doorbrengen ligt een stuk onder het gemiddelde in Europa. Bij vrouwen bijna 7 jaar, vergeleken met Zweden zijn onze dames 15 jaar minder fit.

Terwijl onze nationale overheid steeds meer belastinggeld binnenharkt, worden die centen blijkens de CBS-cijfers niet geïnvesteerd in een beter leefklimaat voor diezelfde eigen burgers.
Onze luchtkwaliteit neemt af, de vervuiling neemt toe en onze gezondheid behoort dus tot de slechtste van Europa met torenhoge zorgkosten als gevolg.

Dit kabinet laat desondanks economische groei zien. De ondernemers zijn tevreden.
Eigenlijk is dat net Tilburg. anno 2019.
Juichen vanwege zoveel mooie cijfers in de jaarrekening van 2018 die zojuist is gepresenteerd.
Tjonge jonge wat doen we het goed, wat hebben we veel geïnvesteerd in onze stad. Geweldig, we hebben een fantastische bouwput in de binnenstad, de grootste van Nederland.
Tilburg denkt ‘groen’, en wil actief zijn in de ‘klimaatadaptatie’.

Ik heb die jaarrekening nog eens doorgelezen.

Wat mij restte na herlezing was het bittere gevoel dat we in heel veel mooie woorden te horen krijgen hoe geweldig deze coalitie bezig is geweest, om met veel meer nog mooiere woorden te zeggen dat ze weliswaar soms teveel geld hebben gestoken in stenen, maar dat als er nog wat overblijft ze heel misschien gaan kijken of ze dat na 2020 willen besteden aan mensen.

Volgens mij is dat pas echt rechts.

Hans Rube

Hans Rube

Journalist en burgerraadslid sinds maart 2018. Getrouwd met Hetty van Beek, theatermaakster. Mijn doel is om als volksvertegenwoordiger een brede laag van onze stad een stem te geven. Zowel het positieve als het kritische geluid moet worden vertolkt. Het ‘kleine leed’ moet net zo goed als de grote onderwerpen een plek krijgen in onze agenda.

Meer over Hans Rube